01
01
01

Η λέξη σαρκοείδωση είναι λόγιο ενδογενές δάνειο από την αγγλική λέξη sarcoidosis, που με τη σειρά της έχει πλαστεί από τις αρχαίες ελληνικές λέξεις σάρξ + εἶδος («η φλεγμονή δίνει την εντύπωση ακατέργαστης σάρκας»).

Ειδικά θέματα

Οφθαλμική Σαρκοείδωση

ΓΕΝΙΚΑ

Η οφθαλμική ΣαρκοείδωσηΣαρκοείδωση των οφθαλμών) αποτελεί μια σημαντική εκδήλωση της σαρκοείδωσης. Εμφανίζεται στο 1/3 των ασθενών με σαρκοείδωση στην Ευρώπη και αρχικά μπορεί να είναι και ασυμπτωματική, δηλαδή να μην παρουσιάζει εμφανή συμπτώματα. Για τον λόγο αυτό καθίσταται απαραίτητη πάντα η εξέταση ενός ασθενούς με σαρκοείδωση για οφθαλμική βλάβη από έναν οφθαλμίατρο. Εμφανίζεται κυρίως σε γυναίκες καθώς και σε άτομα ηλικίας μεταξύ 20-30 και 50-60. Σε περίπτωση που δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα θεραπευτικά μπορεί να οδηγήσει μέχρι και στην τύφλωση.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Το πιο σύνηθες σύμπτωμα της οφθαλμικής σαρκοείδωσης είναι η πρόσθια ραγοειδίτιδα, η οποία εκδηλώνεται στην οξεία της μορφή με οξύ πόνο, φωτοφοβία, δακρύρροια και ερυθρότητα. Ωστόσο μπορεί να είναι και ασυμπτωματική. Σε περίπτωση δε που χρονίσει εμφανίζει εξιδρώματα στον κερατοειδή, πιθανό γλαύκωμα ή καταρράκτη. Ως άλλο σύμπτωμα, πιο σπάνιο (20-30% των ασθενών με σαρκοείδωση), εμφανίζεται η οπίσθια ραγοειδίτιδα και συνήθως σχετίζεται με νευρολογική συμμετοχή. Σε άλλη περίπτωση μπορεί να είναι και ασυμπτωματική ή με εκδήλωση θολής μόνον όρασης. Ως επιπλοκές μπορεί να παρουσιάσει καταρράκτη, κυστικό οίδημα ωχράς, γλαύκωμα, αποκόλληση αμφιβληστροειδούς. Ενώ στα βλέφαρα και στις κόγχες μπορεί να προσβάλει τους δακρυϊκούς αδένες και τον επιπεφυκότα με συμπτώματα ξηροφθαλμίας, κερατοεπιπεφυκίτιδας και διπλωπίας.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση της οφθαλμικής σαρκοείδωσης εξαρτάται από την εικόνα του ασθενούς και βασίζεται σε κλινικά και ακτινολογικά ευρήματα. Η συνήθης πρακτική είναι η βιοψία των προσβεβλημένων ιστών. Η οριστική και τελική διάγνωση, σύμφωνα με διεθνή κριτήρια, βασίζεται στο θετικό αποτέλεσμα της βιοψίας, πάντα όμως σε σχέση με την εμφάνιση ραγοειδίτιδας.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Σε μερικές περιπτώσεις αντιμετωπίζεται με τοπικά κορτικοειδή, ενώ στις υπόλοιπες μπορεί να χρειαστεί μια πιο γενικευμένη αντιμετώπιση του ασθενούς. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει πως η χρήση μονοκλωνικών αντισωμάτων που αναστέλλουν τον παράγοντα νέκρωσης όγκου TNFa επιδρούν σημαντικά στη χρόνια αντιμετώπισή της.

Αμαλία Τέγου

Ιατρική σχολή Πανεπιστημίου Μπολόνιας (UNIBO)